Jij staat altijd aan. Niet omdat jij dat wilt, maar omdat stoppen onveilig voelt. Rust voelt niet als herstel maar als risico. Alsof alles wat jij jarenlang hebt weggeduwd jou inhaalt zodra jij vertraagt.

Misschien noem jij het functioneel zijn. Misschien noemen anderen jou sterk. Maar diep vanbinnen weet jij dat dit geen leven is. Dit is overleven.

Wat jij doet heet maskeren. En als jij ADHD hebt of je jezelf herkent binnen het autistisch spectrum, dan is de kans groot dat jij dit al doet sinds jij kind was. Niet omdat jij nep bent. Niet omdat jij aandacht zoekt. Maar omdat jij leerde dat jezelf zijn niet veilig was.

ADHD is geen modewoord. Het is geen hype, geen excuus, geen TikTok-diagnose. Het is een doolhof waar ik elke dag doorheen moet navigeren. Met muren van schuldgevoel, en valkuilen van zelfhaat. Als zelfs je ouders denken dat je overdrijft, hoe moet je jezelf dan ooit serieus nemen?

Want eerlijk? Als je geen taboes durft te doorbreken, geen vingers op zere plekken durft te leggen, dan geneest er niks. Dan blijft alles etteren onder het tapijt van ontkenning.