Mijn naam is Lawrence, ik ben 33 jaar en pas recent gediagnosticeerd met ADHD. Mijn hele leven heb ik zonder deze diagnose moeten navigeren door een wereld die niet altijd gemaakt lijkt te zijn voor een brein dat nét even anders werkt. Van constante afleiding tot intense emoties, van uitstelgedrag tot perfectionisme. Ik heb het allemaal meegemaakt zonder te begrijpen waarom alles soms zo anders voelde.
Mijn doel is om herkenbaarheid te bieden, stigma’s te doorbreken en ADHD bespreekbaar te maken. Hier hoef je je niet te verstoppen of te schamen. Hier mag je jezelf zijn. Laten we samen ontdekken hoe we met ADHD kunnen leven op een manier die bij ons past.
Herken jij jezelf in mijn verhalen?
Misschien ben jij, net als ik, jarenlang ongediagnosticeerd door het leven gegaan. Misschien worstel je met de impact van ADHD op je zelfbeeld, relaties of carrière. Of misschien herken je het gedrag, de gevoelens en gedachten in je kind, partner, vriend(in) of familielid. Wat jouw situatie ook is: je bent niet alleen.
Op deze blogsite deel ik mijn persoonlijke ervaringen, inzichten en informatie over ADHD, zodat jij je begrepen en gesteund voelt.
Voel je vrij om mee te praten, ervaringen te delen of vragen te stellen. Samen staan we sterker!
Verliefd worden met ADHD is alles tegelijk voelen. Meer verlangen, meer denken, meer voelen. Met hyperfocus draait alles om die ene persoon. Tot je brein verspringt. Niet omdat je minder voelt, maar omdat je systeem altijd op zoek is naar nieuwe bevestiging. En dat voelt pijnlijk — voor jou en voor de ander.
Voordat de basisschool zijn intrede deed in mijn leven, voelde mijn kindertijd als een eindeloze zomerdag – warm, onbezorgd en gevuld met pure vreugde. De wereld was een speelplaats zonder grenzen, waar elke bloem een schat was en elke plas regenwater een oceaan vol avontuur. Blijdschap zat in de kleinste dingen: rennen door het gras, eindeloos schommelen tot de lucht bijna binnen handbereik leek, of simpelweg lachen om de gekste fantasieën. Er waren geen zorgen, geen tijdsdruk—alleen de grenzeloze onschuld van een kind dat in het moment leefde, met een hart vol verwondering en een hoofd dat nog vrij was van de ernst van de grotemensenwereld.
Ritalin maakte me niet normaal. Het gaf me voor het eerst rust. Ze vertellen je nooit dat stilte pijn kan doen. Dat rust voelt als verlies. Dat het zwaar kan zijn om eindelijk te voelen hoe licht het leven óók kan zijn. Niemand had me voorbereid voor deze dag. De dag dat ik voor het eerst Ritalin nam.
